Dat doe je toch niet (meer)!

Vorige week zaterdag zat ik in de trein. Achter me waren twee dames met elkaar in gesprek op een zo luide toon, dat je wel moest meeluisteren. Toen hoorde ik dit:
'Mijn dochter wil sokken breien. Dat doe je toch niet meer?'

Een lange (zeker een halve minuut) stilte, veelbetekenend. Gevolgd door een vernietigend:
'Mijn moeder breide sokken!'

Last Saturday I was travelling by train. Behind me two ladies were having a conversation, so loud that I had to hear what they said What I heard was:
'My daughter wants to knit socks. You don't do that nowadays, do you?'
A long silence followed (at least half a minute), meaningful. Followed by the final shot:
'My mother knit socks!'

Op Ravelry, internetsite waar breiers, hakers en textielliefhebbers in het algemeen, elkaar ontmoeten, startte deze week het derde seizoen van de groep SKA (Sock Knitters Anonimous). Deze groep breit iedere maand een paar sokken waarvoor een aantal opdrachten wordt gegeven, waaraan iedereen zich moet houden. Dat kan zijn een ontwerper, een bepaalde techniek, enz. In de oneven maanden is er ook altijd een Mysterysock: het patroon wordt in vier delen gesplitst en in vier opeenvolgende weken gepubliceerd. Je weet dus niet, hoe de sokken eruit gaan zien. Deze sokken bevatten meestal een of meer moeilijkheden, technieken enz, en ze worden ontworpen door bekende ontwerpers. Dit jaar is de lijst van ontwerpers indrukwekkend en ik kon de verleiding dan ook niet weerstaan om (weer) mee te doen. Met mij deden meer dan 8000 (!) leden van de groep dat. Niet te geloven. Zoiets doe je toch niet meer? Ik zou kunnen toevoegen: 'Mijn grootmoeder breide sokken!'

On Ravelry, internetcommunity for knitters, crocheters and in general textile lovers, this week was the start of the third season for the group Sock Knitters Anonimous (SKA) Every month this group knits one or more pairs of socks together and for that they get a few assignments: you have to use a special technique, a pattern of a certain designer, etc. In the odd months there is always a Mysterysock: the pattern is split up in four parts and published in four successive weeks. These socks always have one or more challenging difficulties, techniques etc. and they are designed by well known designers. This year the list of designers is impressive and so I couldn't resist the temptation to take part (again) With me over 8000 (!) members of the group did the same. Hard to be believed. You don't do that nowadays, do you? I could add: 'My grandmother knit socks!'

De techniek van deze maand is eigenlijk geen techniek maar een kleur: geel. Inderdaad: het moet altijd iets uitdagends zijn! Ontwerpster is Nancy Bush. Hier is het begin van mijn mysterieuze sokken:

The technique of this month is actually not really a technique but a colour: yellow. Yes, indeed, it has to be something challenging! Designer is Nancy Bush. Here the start (first clue) of my mysterious sock of September:

Omdat het breien van deze eerste aanwijzing nogal snel ging, begon ik in een vlaag van opzetteritis aan een tweede paar, want in spetember mogen ook sokken gebreid worden van ontwerpster Wendy Johnson. Ik koos voor haar Catnip sokken.

Because knitting the first clue was quite fast, I started a second pair of socks, having a bad attack of cast-onitis (or whatever name you might give this). In September the designer of the month is Wendy Johnson and I chose her Catnip socks.Voor beide sokken gebruikte ik Trekking Pro Natura garen, van 75% scheerwol en 25% bamboe.

For both socks I used Trekking Pro Natura yarn, 75% pure wool and 25% bamboo.

Groen en geel

Het was mooi weer in Zweden en toch leek het wel niet helemaal helder. We dachten dat het van de warmte kwam, of dat het toch een beetje mistig was.
In het water van de meren lag een viezige, gele smurrie. Vervuiling, dachten we. Maar waar zou die dan van moeten komen? Mensen woonden daar in het noorden bijna niet en industrie was er al helemaal niet.
De oplossing was eenvoudig: ieder jaar zijn er een paar dagen, dat alle dennen besluiten hun stuifmeel rond te laten waaien. De zon wordt er door gedempt, de meren liggen vol. Na die paar dagen is de lucht weer helder en de meren weer schoon. Bijzonder!
Hier een voorbeeld van zo'n stuifmeelbom: als je er maar even aankwam, stoof het echt!
The weather in Sweden was fine and yet the air didn't seem quite clear. We thought it was because of the heat, or that it was a little foggy.
In the water of the lakes dirty looking yellow stuff floated. Pollution, we thought. But by whom or what? Up in north Scandinavia hardly any people live and there is hardly any industry.
The solution was easy: there are a few days in every year when all the fir trees decide to send their pollen around on the wind. The sun is dimmed a little by all that pollen in the air and the lakes are full with it. After those few days the sky is clear again and the water in the lakes is as clean as it was before. Special!
Here an example of such a pollenbomb: when you touched it very lightly a real cloud of pollen appeared!
Dat was het gele deel van Scandinavia. Verder was groen toch echt wel de hoofdkleur. Bomen, bomen, bomen werden afgewisseld door bos, bos, bos. En dan werden in Finland de meeste huizen ook nog groen geverfd. Finnen zijn bijna net zo onzichtbaar als deze vlinder, die we op een van onze wandelingen op een blad zagen zitten. Het plan is, om een draad te spinnen met al deze kleuren groen erin. Wanneer weet ik nog niet, maar het gaat binnenkort vast gebeuren: een echte Scandinaviëreis-draad!
That was the yellow part of Scandinavia. For the rest green really was the main colour. Trees, trees, trees alternated with woods, woods, woods. And then in Finland most houses were painted green. Fins are almost as invisible as this butterfly, which we saw sitting on a leaf, during one of our walks. Plans are to spin a yarn one day, with all these green tints. I'm not yet sure when, but it's bound to happen soon: a real Scandinavia-trip-yarn!

En als ik dan toch bezig ben lijkt een stuifmeel-kleur-draadje me ook niet gek.

And while I'm trying out colours in spinning, a pollen-coloured-yarn doesn't seem bad either.

Stine's weefgetouw

We reden vlak langs de Noorse grens en zagen de sneeuw nog op de bergtoppen liggen.
Niet ver van hier spelen de boeken zich af, die ik op het moment lees: de Dina-trilogie van Herbjørg Wassmo. Meer hierover in mijn andere blog, maar in het tweede deel, 'Het boek Benjamin' kwam ik deze passage tegen, die me trof en die bij alle weefverhalen past. We hebben zoveel van die boerderijen gezien, met al hun bijgebouwen, en ik kan me dus een voorstelling maken van wat hier beschreven wordt. Ook begrijp ik hieruit, dat niet iedereen zich een weefgetouw kon aanschaffen in de negentiende eeuw.

We travelled on, quite close to the Norwegian border. We saw the snow still on the mountains there. Not far from there the book are situated, which I'm reading now: the Dina trilogy by Herbjørg Wassmo. More about them in my other blog (sorry - just in Dutch at the moment), but in this second book about Dina's son Benjamin I found this passage which fits in with my weaving stories here. We saw so many of these huge farmhouses with all their outhouses, barns, etc. and so I can imagine what is described here. I also understand from it, that not everybody could afford his or her own loom in the 19th century.

>'God zegene dit weefgetouw! Zo'n krachtige kettingboom, met een goed handvat. Breed, maar loopt zo licht als een mirakel', zei Stine steeds weer.
Opdat niemand ooit aan de eigendomsverhoudingen zou kunnen twijfelen, had Dina Stine's initialen in de kettingboom laten snijden. Ze mocht hem meenemen naar Amerika, als ze dat wilde.
De vrouwen kwamen met garen, voddenrepen en dochters naar de hoeve om het weefgetouw te gebruiken. Want het weefgetouw werd niet verplaatst! Ze namen hun intrek in de grootste kamer van het knechtenverblijf, eigenlijk een woonkamer voor de boerenknechten. Maar de mannen vonden een weefkamer met vrouwen blijkbaar gezelliger, ook al betekende dat dat ze 's avonds met hun stinkende pijpen naar buiten, naar de veranda moesten.
De vreemde vrouwen ruilden voddenrepen, hielpen met het opzetten en afknippen. Ze lachten, roddelden en zongen. Ze deden hem denken aan versgekarnde boter, of aan smeltwater in wilde bergen.
De weefstertjes kwamen niet allemaal tegelijkertijd. Nee, ze kwamen als kabbelende golfjes tegen de aanlegsteiger.<

> 'God bless this loom! Such a strong warp beam, with a good handle. Wide, but still running as smooth as a miracle', Stine kept saying.
Because nobody should doubt who was the owner of this loom Dina had had Stine's initials carved into the warp beam. She could take it to America, if she wanted.
The women came to the farm with yarn, rag strips and daughters to use the loom. For the loom wasn't moved! They stayed in the biggest room of the farmhands' building, actually the farmhands' livingroom. But the men seemed to prefer a weavingroom with women in it, even if that meant that they had to go outside, to the porch, with their stinking pipes.
The strange women exchanged rag strips, they helped warping and cutting off the rugs. They laughed, gossiped and sang. They reminded him of fresly churned butter, or of melting snow in wild mountains.
The strange women didn't all come at the same time. No, the came like small rippling waves against the landing-stage.<

Het boek Benjamin is in Nederland een uitgave van De Geus (en zeer de moeite van het lezen waard)

In Holland this book is published by De Geus (and really worth reading)

Wadköping

In mijn vorige bericht sloeg ik het verblijf in Örebrö een beetje over. Toch hebben we daar een aangenaam dagje doorgebracht. In de vele informatie die we kregen en bij ons hadden stond, dat er een soort openluchtmuseum vlakbij moest zijn: Wadköping. Oude huizen waren er heropgebouwd en er zou veel te zien zijn over alle textiele activiteiten in dit gebied. Er was zelfs een Weverhuis (Vävargården) Dat moest ik natuurlijk zien.

Al vroeg stonden we op de uitgestorven parkeerplaats. We vreesden al, dat alles dicht zou zijn, maar nee: ook in Zweden hebben kinderen schoolreisjes en dit was daarvoor duidelijk een populaire bestemming. Omdat veel huizen pas later opengingen, besloten we eerst maar koffie te drinken. Op zich niet verkeerd, maar de schoolkinderen meldden zich daar gelijktijden voor een versnapering, dus dat werd even vol en de koffie liet lang op zich wachten.

In my last message I didn't say much about our stay in Örebrö. We did spend a nice day there, though. In the lots of info we got and had brought, we had read, that there should be an open air museum, quite near to the campsite: Wadköping. Old houses had been rebuilt there and there was supposed to be much on show about the textile activities in the area. There even should be a weaver's house (Väversgården). Of course that was something I had to see.
We were early at the museum. We feared everything would be closed here as well, but no: in Sweden schoolchildren have school outings in spring, too, and this looked like a popular destination for that. Because many houses opened a little later, we decided to have some coffee first. Not a bad idea, but the schoolchildren got some refreshment there as well (not much else to do at that moment) so it was pretty full there and it took a while before we had our coffee.

Maar hier is dan toch de hoofdstraat:

But here it is: the main street:

en de Vävargården

and the Vävargården die aan dit pleintje lag

which was on this little square

Helaas bevatte het wevershuis niets, wat met weven te maken had. Er was wel een mevrouw, die kussens maakte en verkocht. Wel aardig, maar niet spectaculair. Ze vertelde, dat ze ooit wel had geweven, maar dat de kosten van materialen zo hoog waren geworden, dat veel wevers met de hobby gestopt waren. Toen ik informeerde bij de receptie van het museum, hoorde ik hetzelfde. Als ik naar Zweden wilde verhuizen en in het wevershuis wilde gaan demonstreren, was ik welkom. Beetje moeilijk te realiseren.

Unfortunately the weaver's house had nothing on show that had anything to do with weaving. There was a very friendly lady, who made and sold pillows/cushions(?). Nice, but not spectacular. She told, that she had been a weaver, but that costs of weaving supplies had risen so high, that many weavers had had to stop. When I asked at the information desk of the museum, why there was no weaver in the weaver's house, I heard the same story. If I wanted to move to Sweden and demonstrate weaving in this house, I would be welcome. Bit hard to do.

We keken nog wat verder rond, en zagen dit interieur. met spinnewiel:

We looked around a bit more and saw this interior, with spinning wheel: en een met een reusachtig damasten tafellaken gedekte tafel

and a table with a huge damask tableclothNaast het museum lag een prachtig park, waar de tulpen net in bloei kwamen (het was eind mei, en bij ons waren de tulpen al heel lang uitgebloeid) Ook andere bolgewassen bloeiden, maar ook zomerbloemen kwamen al in bloei. Ook het kasteel (Örebroslott) bekeken we even.

Next to the museum was a lovely park, where the tulips were just starting to flower. In Holland it was over a month ago (we were there in the end of May) that we had tulips. Other bulbs were out as well, but there were also summerflowers that started. We also had a look had the castle (Örebroslott)

Alles bij elkaar hadden we een echte vakantiedag hier. Vooral aan de wandeling langs de Svartån-rivier denk ik met plezier terug.

Altogether we spent quite a nice day here. I especially like to remember the nice walk along the Svartån-river

Souvenirs

Het is vreemd, maar op de een of andere manier heb ik geen zin om te bloggen. Ik heb geen tijd, ik ben te moe, te depressief, of meer van die dingen. Er is in de tijd sinds we thuisgekomen zijn alweer zoveel gebeurd.

Toch vind ik, dat ik iets moet schrijven over onze vakantie: ik heb zoveel moois gezien in Scandinavië, vooral ook op textielgebied, dus alle reden om hier wat te laten zien. Dat moet ik dan wel doen voor ik alles vergeten ben: het voelt nu al, of het eeuwen geleden is, dat we op reis waren.
Want het was een reis. Geen vakantie! In de 44 dagen dat we onderweg waren bezochten we 22 campings en legden 5670 kilometer af. Het zou teveel tijd en ruimte kosten om hier over alles te schrijven wat we gedaan en gezien hebben, dus ik zal me vooral beperken tot de textiele ervaringen.

It's strange, but for some reason I'm not in the mood for blogging. I have no time, am too tired, too depressed or more of the same. Since we're back home so many things have happened.
Still I find, that I should write about our holidays: I've seen so many beautiful and interesting things in Scandinavia, especially on textiles, so there is every reason to show some of that here. I must do that before I've forgotten all about it: it already feels as if it's ages since we were travelling.
For it was a journey. Not exactly holidays! In the 44 days we were on our trip we spent the night on 22 different camp sites and travelled 5670 kilometers. It would take too much time and space to write here about everything we did and saw, so I'll mostly tell about the textile experiences.

We vertrokken op 21 mei en brachten de eerste nacht door in Lübeck, in noord Duitsland. We waren mooi op tijd om daar een daverende donderbui mee te maken, die de hele middag al gedreigd had. Gelukkig werden we bij het plaatsen van de caravan niet al te nat.
De volgende morgen gingen we op tijd verder en genoten van de rit naar Puttgarden, waar we met de veerboot naar Denemarken overstaken. Ons einddoel die dag was Roskilde, waar we kampeerden aan het eerste meer van deze reis. Er zouden er vele volgen. Hier de skyline van Roskilde (en het meer), met de kerk, waar de Deense koningen begraven zijn en worden.
We bekeken Roskilde, maakten kennis met onze reisgenoten (allemaal ook met camper of caravan), waaiden bijna weg en werden 's nachts wakker gehouden, door kraaiachtige vogels, die over ons caravandak marcheerden.

We left on May 21 and spent the first night in Lübeck, in northern germany. We were just in time for an enormous thunderstorm, which we had seen coming all afternoon. Fortunately we didn't get too wet while we put our caravan on its place.
The following morning we went on and enjoyed the beautiful road to Puttgarden, where we crossed to Denmark by ferry. Our final destination that day was Roskilde, where we camped on our first lake of the journey. Many would follow. In the picture the skyline of Roskilde (and the lake) with the church where all Danish kings are and will be buried.
We saw the sights in Roskilde, met our fellow travellers (all also with camping van or caravan), were nearly blown away by the wind and were kept awake during the night by big crow-like birds that marched on our caravan roof.

Via de lange, nieuwe brug bereikten we Zweden. We reden noordwaarts, kampeerden een nacht in Smålandstenar en bereikten toen Vadstena, een van de plaatsen die ik vooraf van een sterretje had voorzien. Hier is het centrum gevestigd van de Zweedse kantorganisatie en natuurlijk wilde ik daar wat van zien.
Dat bleek nog niet zo eenvoudig: bij de VVV waar we informatie wilden vragen, maakten we voor de eerste keer kennis met het feit, dat je een Zweed beter kunt opbellen als je hem iets wilt vragen. De dames op het toeristenbureau zaten aan de telefoon en bleven gezellig doorbabbelen. Bovendien merkten we hier ook voor de eerste keer, dat we wat te vroeg in Zweden waren. Bijna alles was nog gesloten en tentoonstellingen zouden pas (veel) later in de zomer geopend worden, waaronder een grote kanttentoonstelling. Jammer.
Maar we kregen wel een kaartje van de stad en daarop met kruisjes aangegeven, waar de kantwinkels waren. De eerste was helaas gesloten. We konden wel in de etalage kijken natuurlijk.

We took the long, new bridge to Sweden and drove north, spent a night on a campsite in Smålandstenar and then reached Vadstena, a town I'd marked with a star beforehand, because here the centre of Swedish lacemaking was supposed to be. Of course I wanted to see some of that.
That turned out not to be so easy. We went to the information office and for the first time during the trip (not the last) we learned that it's better to ring up a Swede when you want to talk to him or her. The ladies in the tourist office kept on chattering in their phones. When they finally found time to answer our questions we learned, that we were too early in the year: most things in Sweden were closed still and a big lace exhibition would be opened only a few weekes later. Such a pity.
But we did get a map of the town, marked with the places where the lace shops were. The first one was closed though. But of course we could look through the window! Iets verder vonden we de winkel van de Zweedse kantwerksters. Die was wel open. We keken eerst even in the etalage...

A little further on we found the shop of the Swedish lace workers. That was open. We first had a look in the window...

...en gingen toen naar binnen. Een aardige mevrouw wilde wel een praatje maken en ons van alles laten zien.

...and then we went inside. A nice lady was willing to have a chat and showed me all kind of things.

Natuurlijk kon ik niet met lege handen weggaan uit deze winkel. Daarom mijn eerste souvenirs: een boekje met tule patronen en een paar rolletjes linnen

Of course I couldn't leave this shop empty handed. Therefore here my first souvenirs: a book with lace patterns and a few bobbins of linen. We hadden de hele dag prachtig weer gehad, maar die nacht waren we blij, dat we niet helemaal aan het meer stonden. Na een prachtige zonsondergang stak er een storm op over het meer, die onze caravan liet schudden. We sliepen allemaal weinig die nacht.
Gelukkig viel de wind mee toen we weer de weg op gingen. Na een paar nachten in Örebro gingen we naar Johannisholm in Dalarna. Dalarna is het deel van Zweden, waar ik graag nog eens naar terug wil: we zagen daar al heel veel moois, maar reden toch ook zeker veel voorbij. Een van de bedrijven die we bezochten was de werkplaats, waar de beroemde houten Dalarna paardjes werden gemaakt. We kregen een demonstratie en de paardjes gingen grif van de hand. Natuurlijk had ik mijn paard liever uitgevoerd in linnen!

All day the weather had been fine, but that night we were glad, that our place was not right on the lake. After a wonderful sunset there came a storm, blowing over the lake and our caravan was really shaking. We all didn't get much sleep that night.
Fortunately the wind wasn't too bad when we went back on the road. After a few nights in Örebro we went to Johannisholm in Dalarna. Dalarna is the part of Sweden I liked best and I'd love to go back there one day: we saw a lot of beautiful things, but we drove past a lot as well. One of the places we visited was the workshop where the wooden Dalarna horses were made. We got a demo and many of the wooden horses were sold. Of course I preferred to have my horse made in linen!

Tot zover vandaag. Het begin is er en ik hoop binnenkort een vervolg te schrijven.

This is all for today. I hope to continue soon.

Lopende en afgemaakte zaken

Kort voor we op vakantie gingen maakte ik een paar truien af. Hier mijn 'Fabelachtige zigzag', gebreid van de Fabel sokkenwol. Leuk om te maken en aangenaam om te dragen.

Just before our vacation I finished knitting my 'Fabulous zigzag', a sweater knitted of Fabel sockyarn. Fun to knit and pleasant to wear.

Ik maakte op de dag voor we vertrokken ook nog het handgesponnen vest af, waarmee ik bezig was, maar merk nu, dat daar geen foto van gemaakt is. Misschien komt dat er nog van. Ook dat kwam tijdens de vakantie, waarin we heel warm, maar ook erg koud weer hadden, goed van pas.

On the day before we left I finished the handspund cardi I was making, but now I see I never took a picture of that. Perhaps I'll do that later. That was great to have with me as well, because although we had some very hot weather at some times, it was also quite cold at other times.

Omdat de ruimte in een caravan nu eenmaal wat beperkt is, en omdat de reis zo'n zeven weken zou duren, kon ik niet al te veel grote werkstukken meenemen. Daarom begon ik aan een Quaker speldenkussen, gebreid op naalden 0.8 mm (dus dunner dan een stopnaald!) en van Colcoton 34/2. Het boekje met patronen had ik al lang en nu kwam het er eindelijk van er iets uit te maken. Veel toeren achter elkaar breien viel niet mee: het duurt nogal lang voor je 102 steken hebt gedaan van dit formaat en als je dan ook nog twee kleuren kiest, die vrij dicht bij elkaar liggen (in het begin zag ik echt niet, waarmee ik bezig was), dan is het nogal inspannend.

Because space in a caravan is not too big, and because our trip was going to last about seven weeks, I couldn't take too many big projects. Therefore I started knitting a Quaker pincushion, knitted on needles 0.8 mm (thinner than a darning needle!), with Colcoton 34/2 yarn (mercerised cotton) I'd had the booklet with pattern for quite some time and finally I did something with it. It wasn't possible to knit too many rows at a time: it takes pretty long to knit a row of 102 stitches this small and when you choose two colours so near to each other (in the beginning I really couldn't see what I was doing!), it is rather tiring.

Daarom was het wel prettig, dat ik ook een paar sokken bij me had. Gebreid van Regia sokkenwol, uit de door Kaffe Fasset ontworpen kleurenserie. Dit heette de 'Turqoise' kleur te zijn.

Therefore it was good to have a pair of socks with me. These are knitted with Regio sockwool, from the series designed by Kaffe Fasset. This was supposed to be the colour 'Turqoise'.

Ik begon dapper met twee sokken tegelijk op twee rondbreinaalden. Lekker klein en draagbaar. Maar onderweg bleken de draden toch wat snel in elkaar verward te raken, dus ik heb ze maar een voor een afgemaakt.

I bravely started knitting both socks at once on two circs. Nicely small and portable. But on the way the two threads twisted around each other all the time and it took too much time to untangle the lot. Therefore I finished them one at a time.

Op deze foto de onderdelen van de door Alan Dart ontworpen middeleeuwse koning. Iedere maand staan er ontwerpen van hem in het blad Simply Knitting. Erg leuk, maar ook erg bewerkelijk!

In this picture de parts of the mediaeval king, designed by Alan Dart. One of his designs is in the magazine Simply Knitting each month. Great fun to make, but it does take some time!

En hier is Zijne Majesteit dan! De kleinkinderen hebben besloten, dat hij toch echt ook een koningin moet hebben...

And here is His Majesty! The grandchildren have decided he really does need a queen...

Thuis ben ik weer aan het spinnen: de (waarschijnlijk) Shetlandwol, die ik in april of mei geverfd heb, moet nu gesponnen worden. Ik heb inmiddels ook de wol van 9 (ja: n e g e n !) zwartbles schapen gekregen. Allemaal eenjarige beestjes. Nou ja: zeg maar beesten. Het zijn kilo's en kilo's!

Liefhebbers kunnen zich melden!

Maar zelf houd ik ook wat, want het plan bestaat om het als weefgaren te gebruiken en te gebruiken met de geverfde Shetland. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Back at home I've started spinning again. The (probably - the wool was left on my doorstep when I wasn't in) Shetland wool I dyed in April or May has to be spun now. I have also received the wool of 9 (yes: n i n e !) 'zwartbles' (beautiful black Dutch sheep). All one year old sheep. Huge animals. Plenty of kilos. Those who want to try may come and get some.

But I'll keep some for myself, because I want to use it as a weaving yarn and combine it with the dyed Shetland. Will no doubt be continued.

Ik ben met de gesponnen Zweedse wol een truitje aan het breien, met ingebreide kraaltjes. Ziet er tot nu toe goed uit.

With the handspun Swedish wool I've started knitting a sweater, with beads knitted in. Up to now it looks nice.

Weer thuis/Home again

We zijn alweer twee weken thuis en langzamerhand kom ik aan de gebruikelijke dingen toe. Eerst moest de was gedaan worden, de kranten en andere post doorgenomen, maar vooral: er moest geslapen worden! Zoveel weken, waarin het maar licht bleef en waarin iedere dag gevuld was met reizen of met dingen bekijken, eisten hun tol. Ik had het gevoel, dat ik zelfs staand kon slapen.

We're back home since two weeks now, and slowly I start doing the usual things again. First the laundry had to be done, papers, magazines, letters, etc. had to be read, but most of all: I had to sleep! So many weeks when it was light day and night, and when every day was filled with travelling or sightseeing had made me very tired. I had the feeling that I could sleep standing up.

Het eerste weekend nadat we thuisgekomen waren, kwam de familie uit de Achterhoek logeren. Pepijn en Emmeke kregen de lolly's, die we in Zweden hadden gekregen. Ze waren lekker...

In the first weekend after we came home, daughter and family came. Pepijn and Emmeke ate the sweets we got in Sweden - one of the places where we stayed was famous for these sweets. The children liked them, but....

... het opeten ervan was wel lastig!
... eating them was quite hard!

Maar toch: op!
All gone!

Broer Friso was in onze afwezigheid tweemaal zo oud geworden. Het was zowaar al een hele knul!
Brother Friso was twice the age he was before we left. He was quite a boy now!
Pepijn had het druk. Hier onderzoekt hij, hoe hoog gras is, nadat het zeven weken niet gemaaid is. Hoog dus. De mannen hadden het druk met maaien en harken.
Pepijn was busy. Here he sees, how high grass grows, when it's not mown for seven weeks. High. The men were busy mowing all weekend.

Na een dag hard werken is het genieten van een mooie zonsondergang. Tijdens onze reis zagen we er veel, maar deze, vanuit onze woonkamer gezien, was toch ook de moeite waard.
After a day of hard work one enjoys seeing a lovely sunset. During our trip we saw many, but this one, seen from our livingroom window was not bad either. De kinderen hadden ook even rust nodig.
The children needed some rest as well.

Een volgende keer meer over onze reis (we hadden na Lapland meestal geen internet meer) en over de diverse textiele activiteiten.
A next time more about our trip (we didn't have internet after Lapland, most of the time) and about my textile activities.