Östersund

Op de school van Pepijn (middelste kleinzoon) hebben ze 'moet-werkjes' en 'mag-werkjes'. Voor mijn gevoel hebben in mijn bestaan op het ogenblik de 'moet-werkjes de overhand. Maar ik heb besloten, dat ook mijn blog, met daarin een vervolg van ons reisverslag, nu intussen zelf een 'moetwerk' is geworden. Ik zal me beperken tot de textiele wederwaardigheden, maar ook dat is nog veel!

At Pepijn's school (GS2) they know 'must-do-jobs' and 'may-do-jobs'. I have the feeling that the 'must-do-jobs' are dominant in my life nowadays. But I have decided, that my blog, with a continuation of our travel journal has become a 'must-do-job'. I'll just write about the textile things now, but even that is quite a bit!

We kampeerden in Östersund op de meest vreselijke camping van onze reis. Het terrein was zo scheef, dat een touwladder nodig was, om de caravan te verlaten. Toch gelukkig, dat we dat wel deden, want daar was het Jämtlands läns museum.
In het museum veel over textiel, maar het hoogtepunt waren toch wel de Överhogdal weefsels. Het waren smalle weefsels, uit de vikingtijd, dus 1000 jaar oud! Het moeten de oudste decoratieve weefsels zijn die nog bestaan.

We camped in Östersund at the most horrible campsite we had during our journey. The place was so steep, that we needed a tow ladder to get in and out of the caravan. Yet I was happy we did get out, because there was the Jämtlands läns museum.
In the museum much about textiles, but the highlight for me were the Överhogdal weaves. They were narrow woven strips, from the Viking period, so 1000 years old, and thus they are some of the oldest decorative textiles one can still see in our times.

De weefsels waren bijzonder goed bewaard gebleven. Vooral wanneer je hoort, hoe dat 'bewaren' gebeurd was: de weefsels waren gevonden in een schuurtje bij een dorpskerk. Bij de restauratie van de kerk waren ze gevonden in een kist met aanmaakhout. Dat was eruit gehaald, de stof was naar het schuurtje gebracht, op een stukje na, dat de dochter van de koster meenam omdat ze het mooi vond. Ze gebruikte het als poppendekentje. Een ander stuk kwam terecht onder de preekstoeltrap.
De stroken waren voor het grootste deel aan elkaar genaaid en vormden zo een bredere lap. Het garen, waarmee dat gebeurd was, is gedateerd in de 14e eeuw. Koolstofonderzoek heeft uitgewezen dat de rest gemaakt is ergens tussen de jaren 800 en 1100.

The weaves were still beautiful. Especially when one hears how they had been 'kept': the weaves had been found in a shed near a village church. When the church was restored, they were found at the bottom of a kindling box. That was cleaned out, the bundle at the bottom was thrown in the shed, with other rubbish. One piece was a bit loose and the verger's 6-year-old daughter took it home and used it as a blankelt for het dolls. Another piece had fallen under the pulpitstairs.
The strips had been sewn together and so made a wider piece of cloth. The yarn used for that has been dated from the 14th century. Carbon 14 dating tests have shown, that the weaves were produced between 800 and 1100 AD.

De afbeeldingen vormen een soort stripverhaal. De betekenis ervan is niet duidelijk.
Het grondweefsel is geweven van linnen, de patrooninslagen zijn van wol, geverfd met meekrap (rood), wouw (geel) en wede (blauw).
De weeftechniek die gebruikt is was hier soumak: de patroondraad ging over 9 scheringdraden, dan terug onder 3. In de volgende patrooninslag ging de patroondraad onder de drie scheringdraden die de eerste keer overgeslagen waren. Tussen de patrooninslagen kwam een inslag in linnenbinding met linnen. Zo ontstond een heel stevig weefsel.
The pictures form a story, but it is not clear, what the exact meaning is.
The groundweave used is woven in linen, the pattern is wool, dyed with madder (red), woad (blue) and weld (yellow).
The technique used is soumak here: the pattern thread goes over 9 warp ends and goes back under three. In the next pattern shot the thread would go under the three ends that weren't used in shot 1. Between the patternshots a linen shot was woven in linen. In that way a very strong weave was made.

Er werd ook een dubbelweefsel getoond, waarschijnlijk uit dezelfde periode, maar de informatie hierover was geringer.

There was also a double weave on show, probably from the same period, but there was less info on that.

Nu nog enkele andere foto's uit het museum.

Now a few more pictures from the museum. Spintollen en een weefraam

Spindles and a weaving frame

Spinnewielen en wat materiaal, met alweer een spintol. Aan de muur een schapenschaar.
Spinning wheels and some material, with another spindle. Sheers to sheer the sheep on the wall.

Materialen die gebruikt werden: wol, linnen, hennep

Materials that were used: wool, linen, hemp

en (paarden?)haar om de sokken te versterken

and (horse?)hair to make the socks stronger

Hoeden en tassen

Hats and bags

Weeframen...

Weaving frames...

...om de linten aan de schorten te weven

... to weave the ribbons on the aprons

En tenslotte nog een foto van het wandkleed in de plaatselijke kerk.

And finally a picture of the wall hanging in the local church.

Groen en geel

Het was mooi weer in Zweden en toch leek het wel niet helemaal helder. We dachten dat het van de warmte kwam, of dat het toch een beetje mistig was.
In het water van de meren lag een viezige, gele smurrie. Vervuiling, dachten we. Maar waar zou die dan van moeten komen? Mensen woonden daar in het noorden bijna niet en industrie was er al helemaal niet.
De oplossing was eenvoudig: ieder jaar zijn er een paar dagen, dat alle dennen besluiten hun stuifmeel rond te laten waaien. De zon wordt er door gedempt, de meren liggen vol. Na die paar dagen is de lucht weer helder en de meren weer schoon. Bijzonder!
Hier een voorbeeld van zo'n stuifmeelbom: als je er maar even aankwam, stoof het echt!
The weather in Sweden was fine and yet the air didn't seem quite clear. We thought it was because of the heat, or that it was a little foggy.
In the water of the lakes dirty looking yellow stuff floated. Pollution, we thought. But by whom or what? Up in north Scandinavia hardly any people live and there is hardly any industry.
The solution was easy: there are a few days in every year when all the fir trees decide to send their pollen around on the wind. The sun is dimmed a little by all that pollen in the air and the lakes are full with it. After those few days the sky is clear again and the water in the lakes is as clean as it was before. Special!
Here an example of such a pollenbomb: when you touched it very lightly a real cloud of pollen appeared!
Dat was het gele deel van Scandinavia. Verder was groen toch echt wel de hoofdkleur. Bomen, bomen, bomen werden afgewisseld door bos, bos, bos. En dan werden in Finland de meeste huizen ook nog groen geverfd. Finnen zijn bijna net zo onzichtbaar als deze vlinder, die we op een van onze wandelingen op een blad zagen zitten. Het plan is, om een draad te spinnen met al deze kleuren groen erin. Wanneer weet ik nog niet, maar het gaat binnenkort vast gebeuren: een echte Scandinaviëreis-draad!
That was the yellow part of Scandinavia. For the rest green really was the main colour. Trees, trees, trees alternated with woods, woods, woods. And then in Finland most houses were painted green. Fins are almost as invisible as this butterfly, which we saw sitting on a leaf, during one of our walks. Plans are to spin a yarn one day, with all these green tints. I'm not yet sure when, but it's bound to happen soon: a real Scandinavia-trip-yarn!

En als ik dan toch bezig ben lijkt een stuifmeel-kleur-draadje me ook niet gek.

And while I'm trying out colours in spinning, a pollen-coloured-yarn doesn't seem bad either.

Wadköping

In mijn vorige bericht sloeg ik het verblijf in Örebrö een beetje over. Toch hebben we daar een aangenaam dagje doorgebracht. In de vele informatie die we kregen en bij ons hadden stond, dat er een soort openluchtmuseum vlakbij moest zijn: Wadköping. Oude huizen waren er heropgebouwd en er zou veel te zien zijn over alle textiele activiteiten in dit gebied. Er was zelfs een Weverhuis (Vävargården) Dat moest ik natuurlijk zien.

Al vroeg stonden we op de uitgestorven parkeerplaats. We vreesden al, dat alles dicht zou zijn, maar nee: ook in Zweden hebben kinderen schoolreisjes en dit was daarvoor duidelijk een populaire bestemming. Omdat veel huizen pas later opengingen, besloten we eerst maar koffie te drinken. Op zich niet verkeerd, maar de schoolkinderen meldden zich daar gelijktijden voor een versnapering, dus dat werd even vol en de koffie liet lang op zich wachten.

In my last message I didn't say much about our stay in Örebrö. We did spend a nice day there, though. In the lots of info we got and had brought, we had read, that there should be an open air museum, quite near to the campsite: Wadköping. Old houses had been rebuilt there and there was supposed to be much on show about the textile activities in the area. There even should be a weaver's house (Väversgården). Of course that was something I had to see.
We were early at the museum. We feared everything would be closed here as well, but no: in Sweden schoolchildren have school outings in spring, too, and this looked like a popular destination for that. Because many houses opened a little later, we decided to have some coffee first. Not a bad idea, but the schoolchildren got some refreshment there as well (not much else to do at that moment) so it was pretty full there and it took a while before we had our coffee.

Maar hier is dan toch de hoofdstraat:

But here it is: the main street:

en de Vävargården

and the Vävargården die aan dit pleintje lag

which was on this little square

Helaas bevatte het wevershuis niets, wat met weven te maken had. Er was wel een mevrouw, die kussens maakte en verkocht. Wel aardig, maar niet spectaculair. Ze vertelde, dat ze ooit wel had geweven, maar dat de kosten van materialen zo hoog waren geworden, dat veel wevers met de hobby gestopt waren. Toen ik informeerde bij de receptie van het museum, hoorde ik hetzelfde. Als ik naar Zweden wilde verhuizen en in het wevershuis wilde gaan demonstreren, was ik welkom. Beetje moeilijk te realiseren.

Unfortunately the weaver's house had nothing on show that had anything to do with weaving. There was a very friendly lady, who made and sold pillows/cushions(?). Nice, but not spectacular. She told, that she had been a weaver, but that costs of weaving supplies had risen so high, that many weavers had had to stop. When I asked at the information desk of the museum, why there was no weaver in the weaver's house, I heard the same story. If I wanted to move to Sweden and demonstrate weaving in this house, I would be welcome. Bit hard to do.

We keken nog wat verder rond, en zagen dit interieur. met spinnewiel:

We looked around a bit more and saw this interior, with spinning wheel: en een met een reusachtig damasten tafellaken gedekte tafel

and a table with a huge damask tableclothNaast het museum lag een prachtig park, waar de tulpen net in bloei kwamen (het was eind mei, en bij ons waren de tulpen al heel lang uitgebloeid) Ook andere bolgewassen bloeiden, maar ook zomerbloemen kwamen al in bloei. Ook het kasteel (Örebroslott) bekeken we even.

Next to the museum was a lovely park, where the tulips were just starting to flower. In Holland it was over a month ago (we were there in the end of May) that we had tulips. Other bulbs were out as well, but there were also summerflowers that started. We also had a look had the castle (Örebroslott)

Alles bij elkaar hadden we een echte vakantiedag hier. Vooral aan de wandeling langs de Svartån-rivier denk ik met plezier terug.

Altogether we spent quite a nice day here. I especially like to remember the nice walk along the Svartån-river

Souvenirs

Het is vreemd, maar op de een of andere manier heb ik geen zin om te bloggen. Ik heb geen tijd, ik ben te moe, te depressief, of meer van die dingen. Er is in de tijd sinds we thuisgekomen zijn alweer zoveel gebeurd.

Toch vind ik, dat ik iets moet schrijven over onze vakantie: ik heb zoveel moois gezien in Scandinavië, vooral ook op textielgebied, dus alle reden om hier wat te laten zien. Dat moet ik dan wel doen voor ik alles vergeten ben: het voelt nu al, of het eeuwen geleden is, dat we op reis waren.
Want het was een reis. Geen vakantie! In de 44 dagen dat we onderweg waren bezochten we 22 campings en legden 5670 kilometer af. Het zou teveel tijd en ruimte kosten om hier over alles te schrijven wat we gedaan en gezien hebben, dus ik zal me vooral beperken tot de textiele ervaringen.

It's strange, but for some reason I'm not in the mood for blogging. I have no time, am too tired, too depressed or more of the same. Since we're back home so many things have happened.
Still I find, that I should write about our holidays: I've seen so many beautiful and interesting things in Scandinavia, especially on textiles, so there is every reason to show some of that here. I must do that before I've forgotten all about it: it already feels as if it's ages since we were travelling.
For it was a journey. Not exactly holidays! In the 44 days we were on our trip we spent the night on 22 different camp sites and travelled 5670 kilometers. It would take too much time and space to write here about everything we did and saw, so I'll mostly tell about the textile experiences.

We vertrokken op 21 mei en brachten de eerste nacht door in Lübeck, in noord Duitsland. We waren mooi op tijd om daar een daverende donderbui mee te maken, die de hele middag al gedreigd had. Gelukkig werden we bij het plaatsen van de caravan niet al te nat.
De volgende morgen gingen we op tijd verder en genoten van de rit naar Puttgarden, waar we met de veerboot naar Denemarken overstaken. Ons einddoel die dag was Roskilde, waar we kampeerden aan het eerste meer van deze reis. Er zouden er vele volgen. Hier de skyline van Roskilde (en het meer), met de kerk, waar de Deense koningen begraven zijn en worden.
We bekeken Roskilde, maakten kennis met onze reisgenoten (allemaal ook met camper of caravan), waaiden bijna weg en werden 's nachts wakker gehouden, door kraaiachtige vogels, die over ons caravandak marcheerden.

We left on May 21 and spent the first night in Lübeck, in northern germany. We were just in time for an enormous thunderstorm, which we had seen coming all afternoon. Fortunately we didn't get too wet while we put our caravan on its place.
The following morning we went on and enjoyed the beautiful road to Puttgarden, where we crossed to Denmark by ferry. Our final destination that day was Roskilde, where we camped on our first lake of the journey. Many would follow. In the picture the skyline of Roskilde (and the lake) with the church where all Danish kings are and will be buried.
We saw the sights in Roskilde, met our fellow travellers (all also with camping van or caravan), were nearly blown away by the wind and were kept awake during the night by big crow-like birds that marched on our caravan roof.

Via de lange, nieuwe brug bereikten we Zweden. We reden noordwaarts, kampeerden een nacht in Smålandstenar en bereikten toen Vadstena, een van de plaatsen die ik vooraf van een sterretje had voorzien. Hier is het centrum gevestigd van de Zweedse kantorganisatie en natuurlijk wilde ik daar wat van zien.
Dat bleek nog niet zo eenvoudig: bij de VVV waar we informatie wilden vragen, maakten we voor de eerste keer kennis met het feit, dat je een Zweed beter kunt opbellen als je hem iets wilt vragen. De dames op het toeristenbureau zaten aan de telefoon en bleven gezellig doorbabbelen. Bovendien merkten we hier ook voor de eerste keer, dat we wat te vroeg in Zweden waren. Bijna alles was nog gesloten en tentoonstellingen zouden pas (veel) later in de zomer geopend worden, waaronder een grote kanttentoonstelling. Jammer.
Maar we kregen wel een kaartje van de stad en daarop met kruisjes aangegeven, waar de kantwinkels waren. De eerste was helaas gesloten. We konden wel in de etalage kijken natuurlijk.

We took the long, new bridge to Sweden and drove north, spent a night on a campsite in Smålandstenar and then reached Vadstena, a town I'd marked with a star beforehand, because here the centre of Swedish lacemaking was supposed to be. Of course I wanted to see some of that.
That turned out not to be so easy. We went to the information office and for the first time during the trip (not the last) we learned that it's better to ring up a Swede when you want to talk to him or her. The ladies in the tourist office kept on chattering in their phones. When they finally found time to answer our questions we learned, that we were too early in the year: most things in Sweden were closed still and a big lace exhibition would be opened only a few weekes later. Such a pity.
But we did get a map of the town, marked with the places where the lace shops were. The first one was closed though. But of course we could look through the window! Iets verder vonden we de winkel van de Zweedse kantwerksters. Die was wel open. We keken eerst even in the etalage...

A little further on we found the shop of the Swedish lace workers. That was open. We first had a look in the window...

...en gingen toen naar binnen. Een aardige mevrouw wilde wel een praatje maken en ons van alles laten zien.

...and then we went inside. A nice lady was willing to have a chat and showed me all kind of things.

Natuurlijk kon ik niet met lege handen weggaan uit deze winkel. Daarom mijn eerste souvenirs: een boekje met tule patronen en een paar rolletjes linnen

Of course I couldn't leave this shop empty handed. Therefore here my first souvenirs: a book with lace patterns and a few bobbins of linen. We hadden de hele dag prachtig weer gehad, maar die nacht waren we blij, dat we niet helemaal aan het meer stonden. Na een prachtige zonsondergang stak er een storm op over het meer, die onze caravan liet schudden. We sliepen allemaal weinig die nacht.
Gelukkig viel de wind mee toen we weer de weg op gingen. Na een paar nachten in Örebro gingen we naar Johannisholm in Dalarna. Dalarna is het deel van Zweden, waar ik graag nog eens naar terug wil: we zagen daar al heel veel moois, maar reden toch ook zeker veel voorbij. Een van de bedrijven die we bezochten was de werkplaats, waar de beroemde houten Dalarna paardjes werden gemaakt. We kregen een demonstratie en de paardjes gingen grif van de hand. Natuurlijk had ik mijn paard liever uitgevoerd in linnen!

All day the weather had been fine, but that night we were glad, that our place was not right on the lake. After a wonderful sunset there came a storm, blowing over the lake and our caravan was really shaking. We all didn't get much sleep that night.
Fortunately the wind wasn't too bad when we went back on the road. After a few nights in Örebro we went to Johannisholm in Dalarna. Dalarna is the part of Sweden I liked best and I'd love to go back there one day: we saw a lot of beautiful things, but we drove past a lot as well. One of the places we visited was the workshop where the wooden Dalarna horses were made. We got a demo and many of the wooden horses were sold. Of course I preferred to have my horse made in linen!

Tot zover vandaag. Het begin is er en ik hoop binnenkort een vervolg te schrijven.

This is all for today. I hope to continue soon.

In Finland

Vandaag zijn we in Finland aangekomen. De klok is een uur vooruit gezet en dus is het nu al weer bijna middernacht.
Op de weg hier naar toe bekeken we de Sampo, een ijsbreker. We kregen een rondleiding, koffie en twee videofilms te zien. Leuk om eens te zien, maar de dag werd er wel erg lang door en het was jammer om in zo'n kleine benauwde ruimte te moeten zijn, terwijl het buiten zulk prachtig weer was. Het was al over half zes toen we op de camping in Rovaniemi aankwamen. Dat heb je ook, met al die rendieren op de weg. Ook vandaag liep er weer een voor de auto. Een echt grote, deze keer.

Gister bezochten we in Lulea de Gammelstad, ofwel de oude kerkstad. Toen na de reformatie de evangelische kerk hier staatsgodsdienst werd, had de koning het bevel uitgevaardigd, dat van iedere familie minstens een lid iedere week de kerkdiensten moest bezoeken. De afstanden hier zijn groot en kerkgangers moesten vaak meer dan 100 km reizen om naar de kerk te gaan (met paard en wagen). Daarom ontstonden de kerkdorpen: kleine huisjes bij de kerk, waarin overnacht kon worden. Ze zijn nog steeds in gebruik. Ze zijn piepklein, vaak maar een kamer, waarin dan een hele familie moest overnachten. We zagen een huisje met een uit twee verdiepingen bestaande bestee, boven sliepen dan een aantal kinderen, vader en moeder met soms ook nog een paar kinderen moesten op de benedenverdieping slapen. Nu zou het voor een persoon al te klein zijn. Overal lagen mooie handgeweven matten, de gordijnen waren handgeweven en ook veel andere geweven zaken waren in gebruik. Na de rondleiding door een gids (met een paar medereizigers zelf geregeld) kregen we nog een prachtige diavoorstelling te zien. Daarna liepen we het nieuwere gedeelte van de plaats door, waar allemaal winkeltjes en restaurantjes waren. Deze werden wel permanent bewoond. In een daarvan werd handwerk verkocht, ook weefwerk. Maar ook hier weer geen weefgetouw te zien. Ik informeerde bij de mevrouw van de winkel. Ze keek wat moeilijk, zei, dat de weefafdeling gesloten was. bedacht zich toen en wenkte me om mee naar boven te komen. En jawel: daar stond haar weefgetouw! Leuk hoor. We dronken nog even koffie bij haar en gingen toen weer terug naar onze met ballonnetjes versierde caravan. Het was tenslotte nog steeds mijn verjaardag!

(Bovenste foto Lappstade in Arvidsjaur, onderste twee foto's Gammelstad bij Lulea)

Arvidsjaur

Vanmorgen bekeken we deze plaats,waar we kamperen, wat beter. Eerst gingen we naar een kerkdorp van de Lappen. Omdat de afstanden hier zo groot zijn, en de kerkgang voorheen verplicht was (een keer per week voor een lid van het gezin, minimaal) ontstonden er bij de kerken hele dorpen, waar de kerkgangers konden overnachten. Daarbij kwamen dan hutten om voorraden in op te slaan, winkeltjes enz. Hier staat nog zo'n dorp, dat nog altijd wordt gebruikt. Boeiend.
De kerk was zelf ook zeer de moeite waard.
Daarna bekeken we de stad wat verder, maar het was zondag, dus het meeste was gesloten (behalve de supermarkten). Ook het museum verderop was gesloten, maar we konden wel genieten van het mooie meer en op de borden die overal stonden konden we zien, dat daar het oudste huis van Arvidsjaur stond en we hebben maar even onbeschaamd door de ramen gekeken. Toen terug naar de caravan, kacheltje aan en doorwarmen. Dat ging prima,met ook nog de zon op de ramen. Jan liep nog een stuk de berg op,naar een uitzichtpunt. Het is hier trouwens meer een ski- dan een wandelgebied. De wandelpaden zijn eigenlijk langlaufloipes en er is maar moeilijk normaal op te lopen.
Vanavond hadden we een diner met de hele groep: jawel, rendier stond op het menu. Na ze gezien te hebben, hebben we ze nu dus ook geproefd. En het smaakte lekker. Net als de rest van het diner trouwens. Nu is het al weer bijna twaalf uur ('s nachts) en nog volop licht. Toch gaan we nu maar naar bed, want morgen gaan we weer verder, naar Lulea, aan de Botnische Golf, en onze laatste stop in Zweden. Of we daar ook weer zo uitgebreid kunnen internetten is nog maar de vraag.

In Lapland

Vanmorgen vertrokken we om ongeveer kwart over negen van de camping voor een rit over 308 km naar hartje Lapland. Het was nog vrij rustig overal, want in Zweden is het Nationale feestdag op 6 juni. Overal was de Zweedse vlag in top, en alle winkels en bezienswaardigheden waren gesloten.
Aanvankelijk was het mooi weer, maar toen we wat meer in bergachtig gebied kwamen pakten donkere wolken zich samen en plotseling zaten we midden in een echte sneeuwstorm. De temperatuur daalde volgens de thermometer in de auto tot 2 graden, anderen hadden zelfs nul graden gemeten. De sneeuw bleef in elk geval wel liggen! Gelukkig brak even later de zon weer door en werd het weer heerlijk warm (6 graden).
This morning we left at about a quarter past nine for a 308 km drive to the middle of Lapland. Today was a national holiday in Sweden,which meant that the swedish flag was flying everywhere, but also that all shops and tourist attractions were closed.
At first the weather was ok, but soon dark clouds appeared and suddenly we were in the middle of a real snowstorm. The temperature dropped to 2 degrees (C) and the snow stayed on the ground beside the road. Fortunately the sun reappeared soon and it got nice and warm again (6C)
Onderweg zagen we weer prachtige meren en 'elven', zoals de rivieren hier heten. En zowaar: ook een rendier, die eerst op de weg liep, maar snel de kant in ging toen we er aan kwamen.
On our way we saw beautiful lakes and 'elves' as rivers are called here. And yes: we saw a raindeer, that stood on the road before us but soon disappeared into the woods when we came along.

Nu, om twintig voor tien, zit ik heerlijk in het zonnetje (wel in de caravan) achter de computer. De zon zal vannacht niet of nauwelijks ondergaan: de midzomernacht is hier begonnen. Bijna tenminste: tussen 12 en 28 juni gaat de zon hier niet meer onder.
Now, at nearly ten o'oclock in the evening I'm still sitting at the computer in the sun (in the caravan!). The sun will harly set tonight: midsummernight has almost started here. Between 12 an 28 June the sun will never set.

Bericht uit het noorden

Even proberen of we vanuit onze caravan kunnen internetten en bloggen. We staan nu op een camping in het noorden van Zweden, bijna in Lapland (nog 20 km). Al twee weken trekken we door dit prachtige land. Wat een rust en wat een ruimte! Helaas ook: wat een kou! Ik ben heel blij met mijn pas gebreide, handgesponnen vest. Met temperaturen bijna bij het vriespunt en een sterke wind is dat wel heel prettig.
De natuur is hier ook duidelijk ver achter bij ons. Maar daar komt bij, dat alles hier tegelijk bloeit. Paardebloemen en boterbloemen volop, seringen die nog in knop staan, tulpen en narcissen in juni, het kan allemaal. De bomen lopen pas sinds twee weken uit, maar je ziet dat de natuur in een sneltreinvaart werkt hier. Alles is groen.
Vanmiddag liepen we vanaf de camping een pad,dat in de winter voor sneeuwscooters gebruikt wordt. Toen die niet verder mochten, zijn wij ook maar weer terug gegaan naar de camping. Er stond ook onderweg nog een rij schietschijven, die waarschijnlijk gebruikt worden bij de biathlon.
Morgen gaan we verder naar Arvidsjour, echt in Lapland, of liever: het land van de Sami.
This is just to try if we have internet in our caravan. We travel through Sweden at the moment and are almost in Lapland. This really is a beautiful country. So much space and so quiet. But also: so cold! I'm very happy with my handspun, handknit cardi, which I finished just before we left (I didn't even have time to take a picture!) Temperatures are just above zero and there is a strong wind most of the time,blowing across the water of the many lakes.
Nature is a lot behind compared to Holland. Dandelions and buttercups are flowering at the same time, tulips and daffodils in June - all is possible. The trees started to come in leaves two weeks ago, but now they really are in a hurry and everything is very green everywhere.
This afternoon we took a walk into the woods. This is ski country and we walk on a path for snow scooters and saw a shooting range, probably for the biathlon.
Tomorrow we'll go on to Arvidsjour, which will really be Lapland,or rather: Sami country.